Μιλάμε για τα προβλήματα του τόπου: την διαφθορά, την ανεργία, την οικολογική καταστροφή, το ασφαλιστικό, το ισοζύγιο, τη φτώχεια. Τα περισσότερα από αυτά τα ζητήματα όμως δεν αποτελούν προβλήματα αλλά συνέπειες κάποιων άλλων προβλημάτων. Αυτές οι συνέπειες δεν λύνονται. Η λογική λέει ότι αντί να ψάχνουμε λύσεις για την κάθε μία συνέπεια ξεχωριστά, τις αφήνουμε κατά μέρος και καταπιανόμαστε κατ’ ευθείαν με το πρόβλημα που τις ενεργοποιεί. Μάλιστα, είναι πολύ πιο εύκολο να λύσουμε το ένα πρόβλημα παρά τις πολλές συνέπειές του.
Έτσι λοιπόν, το ασφαλιστικό είναι μία από τις συνέπειες ενός προβλήματος που μπορεί να ονομαστεί «έλλειψη δουλειών». Υπάρχουν πολλές δουλειές που μπορούν να «ανοίξουν» είτε από το κράτος, είτε από ιδιώτες, και οι οποίες είναι απολύτως αναγκαίες για τον τόπο. Όμως ο κρατικός μηχανισμός είτε μάχεται τους ιδιώτες, είτε απέχει από την ενδυνάμωση –εξέλιξη των κρατικών επιχειρήσεων καθώς και την δημιουργία νέων.
Τι νομίζετε ότι θα συμβεί αν μια παρέα ελλήνων μηχανολόγων μηχανικών αποφασίσει να συστήσει μια εταιρεία κατασκευής ηλεκτροκίνητων οχημάτων; Ή, μια εταιρεία κατασκευής γεωργικών μηχανημάτων;
Τι νομίζετε ότι θα συμβεί, αν ένας επαρχιακός δήμος προσπαθήσει να φτιάξει ένα σοβαρό έργο υποδομής;
Θα βρουν μπροστά τους το κράτος.
Πιστεύετε ότι η κυβέρνηση θα αναθέσει σε πέντε καθηγητές και 100 φοιτητές την σχεδίαση και κατασκευή ηλιακών πινάκων για έναν οικισμό 5.000 κατοίκων;
Ούτε και εγώ το πιστεύω.
Διότι η κυβέρνηση δουλεύει για την «μεγάλη και σίγουρη» πολυεθνική που –επειδή μας αγαπάει και μας φροντίζει- θα μας προμηθεύσει με ηλιακούς πίνακες, ηλεκτρικά οχήματα, έργα υποδομής, όλα στην εκπληκτική τιμή των μαλλιών της κεφαλής μας σε 24 ημιάτοκες δόσεις.
Εφ’ όσον λοιπόν δεν υπάρχουν δουλειές, επόμενο είναι να υπάρχει και ανεργία, και χαμηλή παραγωγικότητα. Η έλλειψη παραγωγικότητας λοιπόν, σε συνδυασμό με την πλημμελή ασφάλιση, εγείρουν το ασφαλιστικό ζήτημα.
Αντί λοιπόν οι κυβερνήσεις του τόπου να προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα της παραγωγικότητας, (και –κατά συνέπεια- το ασφαλιστικό, την ανεργία κ.α.) καταπιάνονται με μια φτηνιάρικη αριθμητική, επιπέδου λαϊκής αγοράς (65 να τ’ αφήσω;).
Άλλη μία σοβαρή ένδειξη της εσκεμμένης αδιαφορίας τους.
…α!, και μην ξεχάσω: η εκκλησία και η Υ. Ν. Ε. Ν. (Υπεράνω Νόμων Ελληνόφωνη Ναυτιλία) δεν φορολογούνται….
Είχαμε σοβαρές ενδείξεις για τη παθογένεια της δημοκρατίας μας, τώρα έχουμε αποδείξεις...Εγώ μια φορά πάντως τους πιστεύω (στην αυριανή)... καταλάβατε πως τοποθετούνται οι γόνοι; Όχι πως με τον άλλον είμαστε οκ... Η δημοκρατία κατάντησε ένα πανυγυράκι... Αρχίζω να είμαι με τους Ζωγιανούς και ας μη τους πάω... Ζωγιανά, το σύγχρονο Σούλι (αν και στο Σούλι δε πάτησαν γενίτσαροι ποτέ) Ας βγουν λοιπόν τα κουμπούρια και να αρχίσουμε να ανεξαρτητοποιούμεθα τμηματικώς... Και μετά να ξαναενωθούμε...
